Sevgili okurlarım, bu yazımı kaleme almamın nedeni bir doğa harikası olan ana-baba sevgisi ya da kan ve soy birliğinin oluşturduğu öz akrabalık düzeyinden söz etmek değildir.

Çünkü öylesine çok çeşitli sevgiler var ki, insan sevgiyi tanımlarken hangisini ele alıp, hangisinin sözünü edeceğini gerçekten şaşırıyor.

Bir kaç günlük gelip geçici heveslerle ansızın sonu geliveren sözde bağlılıklar aslında gerçek sevgi, insan ruhunun en coşkulu derinliklerinden doğup gelen içtenlikli, art düşüncesiz, çıkara dayanmayan bir takım beklentiler peşinde sürüklenmeyen ve kişiye salt bir mutluluk sunan, arı duru bir duygudur.

Aynı zamanda bütünlüğünü yitirmemiş güvenilir, iyilik sever insanların coşkusu olan bir seziştir de sevgi. İnsanlar arasında ayrım yapmayan, acıları hafifleten, o acıları en azından katlanılır kılan, yaşamı renklendiren, birliği beraberliği, iyiliği doğruluğu, eşitliği ve anlayışı amaçlayan bir yaşam biçimdir.

Sevgi dünyası; dürüst, hoşgörülü, yalansız ve alçakgönüllü bir dünyadır.

Çıkarların öncülük olmadığı, vermenin çekici nuruna sahip kana kana duyan bir birlikteliğin olgusudur. Sevgi, iki ayrı kimlik arasındaki tüm ayrılıkların ortak bir duyguya dönüştüğü bir gönül coşkusudur. Zaten sevgide karşılıklı derin eleştirel irdelemeler yoktur.

Güçlü bir toplumun oluşması, insanların sevmeyi öğrenmeleri ile gerçekleşebilir.

Dünyanın bütün bütüne kötü olmadığını her zaman ve her yerde bizleri sevgi ve anlayışla uzanarak karşılayacak ellerin, katıksız bir sevecenliğin bulunabileceğinin bilinmesi bize güven duyan, karşılık beklemeden vermesini bilen insanların çevremizi sarması ne güzel bir duygudur.

Hiç kimse sevdiklerinin acılarına, ızdıraplarına, üzüntülerine omuz silkip umursamazlık edemez.

Sevgili okurlarım;

Şu bir gerçek ki, sevgi yüceldikçe, giderek düşünce ve duygularda içgüdülere egemen olurlar. Bunun ardından da insanlar arasında asla karşılık beklemeyen, olağan bir bağlılık doğar ki, bu da ruhlar arasında oluşan bir uyumdur.

İşte bu noktada sevgi, saygı ve takdir duygusuna dönüşmeye başlar. Şu bir gerçek ki, her varlığın büyüyüp çoğalması, çoğalıp gelişmesi, gerekli ortamı bulup gerekli olan kaynak ve olgularla beslenmesi ile mümkündür. Ama bunlar insan ruhunun aradığı manevi haz ve değerlerdir.

Bu nedenle de insan ruhu, sevgi ile beslendiğinde daha da yüceleşir.

Dünya üzerinde var olan bütün dinler, hep insan sevgisini ortaya çıkarır. Hepsi de insanları sevmeyi buyurur.

Özetle sevgi, bir Tanrı buyruğudur.

Seven her kişinin içinden Tanrı ışığı yansır. Tanrı katında en geçerli ölçü insanları sevmektir. İnsan içinde coşan, sevginin kılavuzluğunda her zaman yaradanı da, yaratanı da bulur.

İşte ancak bu çaba sonucudur ki, insana insanlığının bilincini duyumsatan bir yaşam düzeni doğar ki o da burada tek kural insan, tek yasa insan sevgisidir.